خسته ام از آرزوها، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده، گريه هاي اختياري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي، باد خواهد برد باري

زنده یاد قیصر امین پور  

امسال عید تب و تاب اخراجی های۲ تمام کشور رو فرا گرفته بود و جو پرشوری برای تماشای فیلم به مردم داده بود. ما هم که بعضی وقت ها بد جور جو گیر می شیم به پیشنهاد دوستان برای دیدن فیلم اخراجی ها به سینما رفتیم.

بر اساس اطلاعات دوستان که می گفتند شهر یزد فقط سه تا سینما داره که اون هم از نظر کیفیت با سینماهای تهران هوارتا فاصله داشت، اما استقبال عجیبی برای دیدن فیلم شده بود.

وقتی تو سالن منتظر باز شدن درب های سینما بودیم، بیکار ننشستیم و همینطور که مردم شخصیت های فیلم رو از روی پوسترها برای هم تجزیه و تحلیل می کردند، ما هم از روی چهره و نحوه لباس پوشیدن اون ها قومیت هاشون رو بررسی می کردیم. از روی لهجه و نوع گویش هر یک از خانواده ها به راحتی متوجه می شدی که از کدام قوم هستند اکثر جمعیت حاضر در سالن به صورت توریست در ایام تعطیل به شهر یزد آمده بودند. ولی چرا با وجود این همه آثار باستانی و جای دیدنی شهر یزد اومده بودند فیلم اخراجی ها رو ببینند؟؟؟ الله اعلم!!

خیلی برام جالب بود، پوستر های تبلیغاتی فیلم که روی در و دیوار سینما نصب شده بود، نشان می داد که در فیلم از بازیگران معروف زیادی که تقریبا همشون هم محبوب بودند، استفاده شده؛ با خودم گفتم مگر فیلم چقدر حرف برای گفتن داره که این همه بازیگر معروف حاضر شدند که در آن ایفای نقش کنند.

راس ساعت 30/16 درب سالن سینما باز شد و مردم به طرف در هجوم آوردند. ما هم که ترسیدیم تو سالن چیزی باشه و به ما نرسه (!) با هر زحمتی بود وارد سالن شدیم و یک گوشه ای نشستیم.

خوب ما فیلم اخراجی های1 رو هم دیده بودیم و منتظر بودیم ببینیم که مسعود ده نمکی چه حرف جدید دیگه ای برای گفتن داره.

از انصاف نگذریم موقع دیدن اخراجی های1 کلی تو سینما خندیدیم، فیلم هم صفا و صداقت داشت و هم طنز بود. برای گذراندن اوقات فراغت زیادم بد نبود.

اما منتظر بودیم که ببینیم اخراجی های2 با این حجم بازیگر محبوب چه حرفی برای گفتن داره؟؟؟

در همان لحظات اول نمایش فیلم احساس کردم که کارگردان سر در گم شده و برای جمع و جور کردن کار و فهماندن موضوع فیلم به مخاطب دائما از این شاخه به اون شاخه پریده!!!! حتی به بازیگران فرصت داده نشده که هنری از خودشون نشون بدهند و یا حتی دیالوگی درخور داشته باشند و فقط صحنه فیلم رو شلوغ کرده بودند.

تعجب می کردم از این که می دیدم مردم با این همه ولع فیلم رو نگاه می کنند و می خندند و سوت می زدند و تشویق می کردند. انگار نه انگار که اون کسانی که روی پرده سینما رفته اند هر کدام به تنهایی می توانند در فیلم نقش ساز و حادثه آفرین باشند در حالی که ضعف فیلم توانایی هاشون رو در قبضه خودش گرفته و اصلا اجازه هنر نمایی به آن ها نمی دهد!! القصه آخرش هم نفهمیدیم این همه استقبال مردم برای چی بود؟؟؟؟

البته به نظرم استقبال مردم فقط نشان دهنده تعصب اون ها به آرمان هایی است که دوست دارند حفظ بشه.  ولی به راستی این راه درسته؟؟؟؟؟