"خانه دوست كجاست؟"

در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد.
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:
"نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،
پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني
و تو را ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.
در صميميت سيال فضا، خش‌خشي مي‌شنوي
كودكي مي‌بيني
رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي‌پرسي
"خانه دوست كجاست."

                                                 حجم سبز سهراب سپهری

از اتاق 404 واقع در مسافرخانه الضفاف نجف بیرون می زنیم، راهمان را از میان بازار دنیازدگی طی می کنیم تا به ورودی ساعت برسیم؛ وارد صحن می شویم دلمان را در کنار در به امانت می گذاریم و اذن دخول می گیریم و بعد از آن روح درهم شکسته مان را بر می داریم و وارد صحن می شویم.

قدم را که به صحن می گذاری ایوان طلا را در مقابل می بینی و شاخه های طوبی را که از در و دیوارش آویخته است؛ باورت نمی شود، این تویی که قدم بر عرش خدا روی زمین گذاشته ای؟! تمام سعیت بر این است که از قافله عقب نمانی؛ صحن را طی می کنی و وارد حرم می شوی بوی بهشت تمام وجودت را پر کرده و با هر نفسی که می کشی سبک تر می شوی؛ قدم ها را کوچک برمی داری، با ادب و احترام و همراه با دلهره و تشویش؛ به حرم نزدیک می شوی، صلابت بقعه مبارکه قلبت را از جا می کند و خود را ناخوداگاه در دامنش می اندازی و دیگری هیچ چیز نمی خواهی. هنوز هم باورت نمی شود، تو کجا و اینجا کجا؟!

پروانه می شوی و گرد شمع وجودش می چرخی و می چرخی اشکت روان و زبانت قاصر است از بیان شکرانه.

کمی که آرام گرفتی چشم می چرخانی مگر گوشه دنجی بیابی تا کوله بار نگفتنی هایت را زمین بگذاری و سفره دلت را برایش باز کنی؛ نماز و قرآن بخوانی و حوائجت را با زبان امام سجاد طلب کنی؛ برای خودت و برای همه ملتمسین دعا و بیشتر از همیشه امید داری برای استجابتش...

پی نوشت: گزارش کامل را در پیوندهای روزانه دنبال کنید.

شکوفه های نگاهت شکفتنی شده است!!!

                                                           "عطیه علی نقی"

کوچه باغ خیال یکساله شد

حال اینکه چقدر توانست مفید واقع شود، الله اعلم.

کوتاهی ها را به بزرگواریتان ببخشید و اشتباهات را گوشزد کنید.

باران که می بارد، زیر باران می روم و دست هایم را بالا می گیرم تا با تمام وجود طراوت قطراتش را هنگام برخورد با صورت و دست هایم حس کنم.

باران می بارد باز؛ باران رحمت الهی، بی دریغ؛ با وسعتی به پهنای ارض؛ باران می بارد باز و در امتداد بارش آن رودی بر روی زمین جاری می شود به وسعت آسمان، و اینبار برای تطهیر ساکنان شهر رمضان.

سر به سجده می گذارم و خدای را سپاس می گویم که توفیق دوباره بوسه بر خاک نیایش و استغفارش را نصیبم کرد و مرا فرصتی دوباره بخشید تا روح عاصی ام را در ساحل ذکرش آرامش بخشم و یقین دارم که در این میان پاداش صبر و غلبه بر نفس جز استجابت نیست.

                        بی صدا  ، بی گناه

                                                  مثل همیشه!

پی نوشت: گوشی برای شنیدن نیست و حرفی برای گفتن نمانده! حتی سکوت هم دیگر نشانه رضایت نیست!

ای پادشه خوبان داد از غم تنهايی 

                                       دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآيی

دايم گل اين بستان شاداب نمی‌ماند  

                                       درياب ضعيفان را در وقت توانايی

ديشب گله زلفش با باد همی‌کردم

                                        گفتا غلطی بگذر زين فکرت سودايی

صد باد صبا اين جا با سلسله می‌رقصند  

                                           اين است حريف ای دل تا باد نپيمايی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

                                          کز دست بخواهد شد پاياب شکيبايی

يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم 

                                           رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجايی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نيست

                                            شمشاد خرامان کن تا باغ بيارايی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی 

                                             و ای ياد توام مونس در گوشه تنهايی

در دايره قسمت ما نقطه تسليميم 

                                             لطف آن چه تو انديشی حکم آن چه تو فرمايی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نيست 

                                              کفر است در اين مذهب خودبينی و خودرايی

زين دايره مينا خونين جگرم می ده 

                                              تا حل کنم اين مشکل در ساغر مينايی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد 

                                              شاديت مبارک باد ای عاشق شيدايی

پی نوشت: کاش آنانکه منتظر ظهورت هستند، حضورت را باور داشتند!

شنیده ام فراموشی یکی از بزرگترین نعمت هایست که خداوند به بندش ارزانی داشته، اما نمی دانم چرا هر وقت من برای نوشتن اراده می کنم خاطراتی در ذهنم جاری می شوند که مرورشان برایم خوش آیند نیست و تداعیشان غالباً آزارم می دهد!

گاهی در دسته بندی افکارم دچار بی نظمی می شوم. آنوقت کلمات دیگر در اختیار من نیستند! و قلم آنچه را که خود می خواهد بر صفحه کاغذ سرازیر می کند و نه آنچه را که من می خواهم!

امروز یکی از آن روزهاست...

خبر دارین یک فرشته از آسمون کم شده؟  

ما پیداش کردیم!  

خب البته یکم خجالتیه

همه دوستش داریم 

جمع شدیم و اسمش رو پگاه گذاشتیم

حالا هم که یک سالش شده همه شادیم

صبر کنید!! مگه میشه تولد کیک نداشته باشه؟  

نمی دونم چرا دوتا شمع داره  پگاه فقط یک سالش شده  

حالا حاضرید با هم کادوها رو باز کنیم

صدساله بشی پگاه خانم  

نمی دانم چه شد که ناگهان جلوی در خانه خشکم زد؛ حس غریبی داشتم، به آرامی در را با دستم به سمت جلو هل دادم، در غیژی کرد و باز شد، وارد خانه شدم؛ عمارتی با صفا و نه چندان قدیمی، با دیوارهای آجری و حیاطی که وقتی آب و جارو می شد، بوی دلنشین کاشی نم خورده و دیوارهای خیس آن انسان را مدهوش می کرد.

درب خانه با دو پله به حیاط متصل می شد، از پله ها پایین رفتم، اولین چیزی که در بدو ورود نظر هر بیننده را به خود جلب می کرد، پنجره ای با قاب چوبی بود که رو به حیاط باز می شد، و طاقچه ای که هنوز هم روی آن پر از گلدان گل، با رنگ های چشم نواز بود.

درست روبروی پنجره اتاق حوضی قرار داشت که گلدان های شمعدانی با سلیقه خاصی بر روی لبه آن ردیف شده بود و پروانه ها با بال های رنگارنگ در میان گل های آن پرواز می کردند، و این ها همگی تابلوی بی نظیری از طبیعت را مقابل چشم بیننده نمایان می کرد.

درخت توتی که شاخه های آن از لب دیوار خانه به داخل حیاط آویزان شده بود و گروهی  گنجشک که با سر و صدای زیاد به دنبال هم در لابه لای شاخ و برگ آن از این شاخه به آن شاخه می پریدند و زیبایی درخت را دو چندان می کردند.

کبوترانی که بر روی تراس خانه تند تند راه می روند و گلویشان را باد می کنند و سرشان را با حالتی خاص پایین و بالا می کنند، تو گویی سر برچیدن دانه ای برای هم قدرت نمایی می کنند.

و کوکوی یاکریمی که عاشقانه چوب و خاشاک را از فاصله های دور می آورد تا در پشت پنجره لانه ای امن برای جفت خویش بسازد.

ناگاه به خود می آیم، خانه ای چند طبقه را مقابل چشمانم می بینم، با روکاری از سنگ سفید، و دیگر هیچ اثری از آن خانه با صفا و صمیمی نیست. آه سردی می کشم . عمارت خاطراتم را فروختند؛ و به جای تمام آن زیبایی ها خانه ای از سنگ و آهن ساخته اند. 

 چاره ای نیست زندگی در گذر است.